Σχολή ποδοσφαίρου Ιωάννινα

Ένα συνηθισμένο θέμα συζήτησης και προβληματισμού είναι αυτό του χρόνου συμμετοχής στους αγώνες. Ειδικότερα, το αν οι προπονητές θα έπρεπε να συζητάνε για το χρόνο συμμετοχής με τους γονείς.

κάπου στα μέσα του 2015, έπεσα πάνω σε μια σχετική έρευνα που πραγματοποιήθηκε στην Αγγλία. Η έρευνα δεν εστίαζε στα παιδιά που παίζουν ποδόσφαιρο αλλά όπως είναι εύκολα αντιληπτό η συμπεριφορά των γονιών δεν αλλάζει ανάλογα με το σπορ. Σε δείγμα 1002 παιδιών από 8 έως 16 χρονών, το 45% απάντησε ότι θέλει να εγκαταλείψει το σπορ εξαιτίας της κακής συμπεριφοράς των γονιών του. Σε άλλες ερωτήσεις, το 41% είπε ότι οι γονείς του κριτικάρουν την απόδοση τους, πάνω από 25% πιστεύουν ότι η νίκη στο παιχνίδι τους είναι πιο σημαντική για τους γονείς τους και πάνω από 4 στα 10 παιδιά είδαν κάποια στιγμή τον γονιό τους να επιτίθεται λεκτικά σε κάποιον διαιτητή. Τα νούμερα φαίνονται και είναι σοκαριστικά και αποδεικνύουν ότι τελικά το πρόβλημα δεν βρίσκεται μόνο στην έτσι κι αλλιώς προβληματική χώρα μας.

Το ποδόσφαιρο μπορεί να βοηθήσει να μπει σε σειρά η ζωή ενός νεαρού παιδιού, εάν έχει κατάλληλη πειθαρχία και κίνητρα. Το ποδόσφαιρο προσελκύει τα παιδιά που έχουν μια φυσική επιθετικότητα και τάση για αθλητισμό.

Όλοι ΕΜΕΙΣ που ζούμε από πρώτο χέρι ή έμμεσα, στον πολυδιάστατο χώρο του αθλητισμού, πρέπει ταυτόχρονα με την αγωνιστική απόδοση του προπονητή- αν όχι και σε υψηλότερη ποιοτική βαθμίδα- να έχουμε πλήρη συνείδηση του πολυποίκιλου ρόλου του, αλλά κυρίως της κοινωνικής του ευθύνης. Θέμα παλιό, εξαντλημένο στις αναλύσεις και στις εκτιμήσεις αλλά πάντα επίκαιρο, όπως επίκαιρη και απαιτητική είναι η ζωή.