ΚΕΝΤΡΙΚΗ

Η συμπεριφορά του παιδιού στον αθλητισμό συνδέεται με τη συμπεριφορά του γονέα του καθώς εκείνος αποτελεί πρότυπο για τον αθλητή. Ο γονέας άλλοτε εμφανίζεται ενθουσιώδης και υποστηρικτικός, άλλοτε απαιτητικός και «υπερεμπλεκόμενος». Οι γονείς αποτελούν σε μεγάλο ποσοστό τον παράγοντα που θα καθορίσει την εμπειρία του παιδιού στο άθλημά του. Έχουν τη δυνατότητα να «χαλάσουν» την εμπειρία από τη συμμετοχή του παιδιού ή να το βοηθήσουν να βιώσει τη διασκέδαση που του παρέχει ο αθλητισμός. Η παρουσία των γονέων είναι απαραίτητη στον αθλητισμό, θα χρειαστεί ωστόσο να είναι και οι ίδιοι «εκπαιδευμένοι», ώστε να συνεισφέρουν στην ανάπτυξη του αθλητή και στη βελτίωσή του μέσα από το άθλημά του.

«Η πίεση για νίκη σε κάθε ηλικία από παράγοντες, προπονητές και γονείς, η έλλειψη κατάλληλης για κάθε ηλικιακό επίπεδο μεθοδολογίας, η υπερφόρτωση με αγώνες, ο σχεδιασμός των προπονητικών μονάδων χωρίς να λαμβάνονται υπ' όψη τα χαρακτηριστικά ανάπτυξης των παιδιών, η έλλειψη επιμόρφωσης των προπονητών, είναι μερικοί παράγοντες που αποπροσανατολίζουν από τον στόχο». Ο οδηγός από το εκπαιδευτικό συμβούλιο της ΕΠΟ για τις αναπτυξιακές ηλικίες στο ποδόσφαιρο ξεκινά την απαρίθμηση των κινδύνων για τον αποπροσανατολισμό από την πίεση για νίκη σε κάθε ηλικία. Μια πίεση που προέρχεται από όλους όσοι εμπλέκονται στο περιβάλλον του παιδιού. Είναι χαρακτηριστική, σε όσους έχουν βρεθεί έστω και λίγες φορές σε αγώνες μικρών ηλικιών, η εικόνα γονιών να είναι κρεμασμένοι στα σύρματα και να φωνάζουν στο παιδί οδηγίες, αντίθετες με αυτή του προπονητή. Παραγόντων που βλέπουν τα παιδιά απλά ως πελάτες και να πιέζουν για τη νίκη προκειμένου τα αποτελέσματα να φέρουν κι άλλους. Και προπονητών που κάθονται στον πάγκο του 5x5 και πιστεύουν ότι είναι στο Μπερναμπέου ή το Καμπ Νόου.